ชฎาสีรุ้ง บล็อกเอ็นซี

 บทนำ หญิงสาวร่างบางในชุดนักศึกษารัดรูปอวดทรวดทรงชวนมอง ที่ผู้หญิงด้วยกันยังต้องอิจฉา เคียงคู่มากับชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทเรียบหรูสีน้ำเงินเข้ม พนักงานตลอดเส้นทางที่เดินผ่าน ต่างยิ้มและทักทายด้วยถ้อยคำแสนหวานด้วยท่าทีนอบน้อม โดยทั้งสองต่างยิ้มตอบทุกคนอย่างไม่ถือตัวเช่นทุกครั้ง  ทั้งคู่จูงมือกันเดินตรงไปยังโต๊ะ VIP ด้านในสุดที่ผู้คนไม่พลุกพล่านมากนัก เนื่องจากโซนนี้ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับลูกค้ากระเป๋าหนักที่ได้รับสิทธิพิเศษให้เข้าใช้บริการได้เท่านั้น การปรากฏตัวของเจ้าของใบหน้าสวยหวานผสมผสานความเซ็กซี่อย่างลงตัวสไตล์ลูกครึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ พนักงานทุกคนรู้จักเธอดีตั้งแต่ครั้งแรกที่ย่างกรายมาที่นี่เมื่อครึ่งปีก่อน ทุกคนต่างจำประกาศและคำสั่งเจ้านายหนุ่มในวันนั้นได้เป็นอย่างดีว่าเธอคือคนพิเศษ ให้ทุกคนปฏิบัติต่อเธอไม่ต่างจากที่ปฏิบัติต่อเขา เล่นเอาพนักงานสาวอกหักกันเป็นแถบ แต่ที่วันนี้สายตาทุกคู่จับจ้องด้วยความสนใจ แถมคาดเดากันไปต่างๆ นานา เป็นเพราะโต๊ะที่ทั้งสองกำลังมุ่งไปนั้น ตอนนี้มีผู้ใหญ่วัยกลางคนสองท่านนั่งรออยู่ก่อนแล้วต่างหาก “สวัสดีค่ะคุณลุง สวัสดีค่ะคุณน้า” เสียงหวา...

 "เดี๋ยวดิ นี่อาจารย์คงนะเว้ย ไม่ธรรมดา วิชาเสน่ห์นี่สาวรักสาวหลงเลยนะ" "จะกลับพร้อมกันหรือแยก" "ฮ่าๆ เพื่อนรัก ลองหน่อยไม่เสียหาย เรื่องที่วิทยาศาสตร์ช่วยไม่ได้ก็ต้องลองมาพึ่งทางไสยศาสตร์ดูนะเว้ย" ใบหน้ายิ้มแย้มแต่เก็บอารมณ์ขุ่นไว้ภายในของผมฉายชัดแบบเด็กอนุบาลยังมองออกเพราะไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรกับเพื่อนคนนี้ เอะอะเป็นเอาแต่ใจตลอด "ฮ่าๆ เชื่อมืออาจารย์คงได้เลยเพื่อนรัก" ใบหน้าภูมิอกภูมิใจที่ได้นำเสนอตำหนักร่างทรงอาจารย์ทำเสน่ห์ของมัน จะไม่ให้ผมหมั่นไส้ก็ดูจะยากไปหน่อย เฮ้อ…ถูกอย่างที่คิด ผมน่าจะไปว่ายน้ำเล่นแทนที่จะมาที่นี่ มันก็ใช่ที่ผมไปโบราณสถานมาหลายแห่งแล้ว นี่เป็นบ้านไม้ที่ดูโบราณไม่เท่าที่เคยเห็นมา แต่กลับให้ความรู้สึกคิ้วกระตุกราวกับมีควันสีดำขับไล่สิ่งมีชีวิตแผ่ออกมาตลอดเวลา ผมหันหลังเตรียมโบกมือลาอย่างไม่ต้องคิด แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้นเมื่อยอดดึงกระเป๋ารั้งไว้จากด้านหลัง "ปล่อยได้ไหม ยอด…ปล่อยเถอะ" "ไอ้เพื่อนรัก อย่าเพิ่งไป ลองดูก่อนเถอะ" "ไม่เอา" "ทำไมไม่ปิดกระเป๋าอีกแล้วเนี่ย!" "ปล่อยนะ...

 ลั่นทมหวนหอม พนอมเจ้าเอ๋ย ฤๅ มิรู้เลย เจ้าเคยอยู่ไหน "อะไรกันเนี่ย ฮ่าๆ ไอ้เพื่อนรัก อยู่บ้านคงหลับไม่สนิทสินะ ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เห็นภาพนี้ ฮ่าๆ" "..." ในโลกของความว่างเปล่า กลิ่นที่คุ้นเคยออกหอมเย็นราวกับแป้งเด็ก และเสียงที่ดูอ่อนโยนราวกับกำลังปลอบขวัญเอ่ยย้ำๆ "มาสิ" "มาเถิดหนา" ในความไม่รู้ตัว บางอย่างที่โผล่เข้ามาในความคิดทำให้ผมค้นหาเสียงนั้น ราวกับตั้งใจฟังคนนินทา ความสงสัยและความหวาดระแวงอันน้อยนิดในจิตใต้สำนึกกำลังตีกัน "ใคร…ใครกันนะ….ใคร" "ไอ้น้ำโว้ย!!!" !!! ภาพแรกที่เห็นหลังจากเปิดเปลือกตาโพลงคือยอดกำลังจับต้นแขนผมเขย่าไปมา เมื่อกี้? ผมฝันอะไรหรือเปล่านะ? "สบายไปไหมไอ้เพื่อนรักเอ๋ย เล่นนอนเปิดกระเป๋าอ้าซ่าไม่กลัวโจรแบบนี้ หืม…คงเพราะพระเอกขี่ม้าขาวอย่างกูอยู่ด้วยสินะ ฮ่าๆ" "หาข้อมูลทำรายงานเสร็จแล้วหรือ เดี๋ยวต้องกลับมาอีกไหม ฟ้าจะมืดแล้วนะ" "ฮ่าๆๆ ปากร้ายจริงๆไอ้เพื่อนยาก กูน้อยใจนะเนี่ย" หมับ คนน้อยใจมือปลาหมึกจริงๆ ผมหันไปมองคนที่กระโจนมานั่งข้างๆผม แล้วถือวิสาสะโอบไหล่ ทำตัวแนบชิดส...

ทวิลีลาวดี ปฐมบท ห้องขนาดหนึ่งคูณหนึ่งไม่กว้างมาก พนังสีฟ้าอ่อน เตียงขนาดห้าฟุตชิดกำแพง แสงแดดกับเสียงนกร้องที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานเกล็ดหัวเตียงทำให้ผมลืมตาตื่นขึ้น มือบางควานเข้าไปใต้หมอนหยิบโทรศัพท์สีดำขึ้นมาเปิดดูเวลา [07.00] ผมลุกขึ้นนั่งสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดแรงๆ ยกยิ้มให้กับการเริ่มต้นใหม่เหมือนทุกวัน ก่อนลุกหนีออกจากผ้าห่มสีน้ำเงินแสนสบายที่มีรอยขาดเล็กน้อย ลุกไปอาบน้ำแต่งตัว ทุกอย่างเรียบร้อยภายในสิบนาที ผมสะพายเป้สีเหลืองสดใสที่สายขาดข้างหนึ่งขึ้นบ่าขวา หยิบกุญแจปิดประตูออกไปขึ้นรถเมล์ ปริ้นๆ “พี่ยอดหล่อมากเลยอะแก ถ้าฉันรู้ก่อนนะจะยอมซ้ำชั้นเลย ซ้ำชั้นสักปีแลกกับได้มีเพื่อนผู้ชายหล่อๆแบบนี้ คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม” หญิงสาวผมสีน้ำตาลที่นั่งด้านหน้าผมสองคนคุยกันเสียงดัง “เดี๋ยว...ช้าๆ ค่อยๆพูด ไหน เอามาดูสิ” เสียงเงียบไปชั่วอึดใจ “นี่รุ่นน้องภาคเราหรือ ทำไมฉันไม่เห็นรู้  ว่าเรามีรุ่นหน้าเบ้าหน้าเทพบุตรแบบนี้” “ถ้าเป็นรุ่นน้องก็ดีสิแก เนี่ยพี่ยอดปีสองโบราณคดี” “ก็เป็นน้องสิ แบบนี้แกยอมซ้ำชั้นสิบปีก็เปล่าประโยชน์” “อย่าหาทำ ใครมองหน้าพี่ยอดแล้วเรียกน้องได้ กูก้มกราบเลยเอ้า ง...

ท่ามกลางสายลมเย็น กลิ่นดินร่วนผสมก้อนหินธรรมชาติชุ่มน้ำโชยเข้าจมูก ร่างน้อยๆกำลังนอนนิ่งไม่ได้สติ พิงกับต้นไม้ใหญ่อยู่อย่างโดดเดี่ยว หากมองใกล้ๆก็เป็นหนุุมน้อยเกาหลีกำลังหลับตาพริ้ม หากมองใกลๆกลับเป็นสภาพที่ใครเห็นต้องอุปมาอุปไมยว่าเป็นศพ ศพหนึ่งแน่นอน ตุบ! เสียงเหมือนก้อนหินตกกระทบกับอะไรบางอย่างทำให้ผมรู้สึกตัว ผ้าสีดำบดบังทัศนียภาพของผม โชคดีที่มือเท้าไม่ได้ถูกมัด ผมจึงสลัดผ้าออกจากหัวได้อย่างง่าย  ไม่รู้ว่าที่นี่ที่ไหน ภาพสุดท้ายคือ ผมกำลังวิ่งไปห้องพักที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลระยะสายตา ผมเห็นแสงไฟอยู่ห่างออกไปสองสามร้อยเมตร แถวนี้มีแต่ป่า ฟ้าก็มืดแล้ว มือถือก็ไม่ได้นำมา ตอนนี้ผมก็ไม่ต่างไทอะไรจากเสือไร้เขี้ยวเล็บ ไฟฉายไร้แบตเตอร์รี่ เบบี๋ไม่มีผ้าอ้อม เพราะไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ผมมีตัวเลือกสุดท้ายแค่สองทาง คือเดินตามไปหาแสง หรือเดินเข้าป่า "ไอพวกโจรลักเด็ก หึ มึงรู้จักวาเรนเมียพี่พายุน้อยไปซะแล้ว" ผมลุกขึ้นยืน ปัดเศษดินที่ติดตามเสื้อผ้าออก "คิดว่ากูจะติดกับดักล่ะสิ คอยดู" คนทันเกมส์บ่นจบก็หันหลังมุ่งหน้าเข้าไปในป่า   วาเรนได้แต่มองซ้ายมองขวาค่อยๆก้าวอย่างระแวดร...

 เนื่องจากข้อมูลนิยายถูกโอนย้ายไปที่ลิ้งก์สำรอง กรุณาคลิก ลิ้งบล็อกสำรองด้านล่าง คลิกอ่านนิยายที่นี่