เกื้อเองครับเฮีย บทที่ 12
บทที่ 12 หนังหุ้มเนื้อ โต๊ะกระจกเตี้ยข้างโซฟาสะท้อนภาพพี่ตัวใหญ่กับน้องตัวเล็กกำลังแสดงบทรักอันเร่าร้อนแสนดูดดื่มกลางบ้าน แบบไม่อายกล้องวงจรปิด "อื้อ" ผมแทบขาดสติเมื่อได้ยินเสียงครางอื้ออึงในลำคอของใบหน้าขาวเนียน แค่ร่างน้อยเบียดเสียดลำตัวกับท้องแข็ง ปากแดงๆที่กำลังบวมเปล่งเชื้อเชิญให้ผมตอบสนอง ผมก็แทบคลั่ง เสื้อซีทรูตัวดำทำให้ก้นบึ้งที่ไม่ดีรู้สึกอยากฉีกกระชากให้ขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยติดมือ เหมือนตัวเองเป็นโรคตจิตที่ควบคุมไม่ได้ชนิดหนึ่ง ต้องกดจูบหนักๆเพื่อไม่ให้อารมณ์ภายในระเบิดออกมา จ๊วฟ จ๊าฟ "อึก" ผมพยายามควบคุมตัวเองอย่างหนัก ไม่ให้เผลอลงโทษคนที่คิดเองเออเองว่าผมไม่รัก อย่างโน้นอย่างนี้ แต่ดูเหมือนจะเริ่มทนไม่ไหว "อึก..อื้อ~" มือเล็กนุ่มขยุ้มหลังคอของผมเป็นจังหวะ ซึ่งบริเวณนั้นเป็นจุดปลุกเร้าอันเซ้นซิทีปของผม ทำให้ร่างหมาป่าที่ถูกสะกดอยู่ภายใน เริ่มผงาดออกมา มวะ ผมยอมปล่อยจูบอันหวานปานลูกอมรสผลไม้ของเด็กน้อยที่ใบหน้ายังมีคราบน้ำตาเปื้อนอยู่ ประกอบกับแก้มแดงๆ ดูรวมๆแล้วมันช่าง... ใครจะไปทนไหว แกร๊ง! สองมือรวบร่างคนที่ทรงตัวยืนไม่อย...