เกื้อเองครับเฮีย บทที่ 12

 บทที่ 12

หนังหุ้มเนื้อ

โต๊ะกระจกเตี้ยข้างโซฟาสะท้อนภาพพี่ตัวใหญ่กับน้องตัวเล็กกำลังแสดงบทรักอันเร่าร้อนแสนดูดดื่มกลางบ้าน แบบไม่อายกล้องวงจรปิด

"อื้อ"

ผมแทบขาดสติเมื่อได้ยินเสียงครางอื้ออึงในลำคอของใบหน้าขาวเนียน แค่ร่างน้อยเบียดเสียดลำตัวกับท้องแข็ง ปากแดงๆที่กำลังบวมเปล่งเชื้อเชิญให้ผมตอบสนอง ผมก็แทบคลั่ง

เสื้อซีทรูตัวดำทำให้ก้นบึ้งที่ไม่ดีรู้สึกอยากฉีกกระชากให้ขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยติดมือ เหมือนตัวเองเป็นโรคตจิตที่ควบคุมไม่ได้ชนิดหนึ่ง ต้องกดจูบหนักๆเพื่อไม่ให้อารมณ์ภายในระเบิดออกมา

จ๊วฟ จ๊าฟ

"อึก"

ผมพยายามควบคุมตัวเองอย่างหนัก ไม่ให้เผลอลงโทษคนที่คิดเองเออเองว่าผมไม่รัก อย่างโน้นอย่างนี้ แต่ดูเหมือนจะเริ่มทนไม่ไหว

"อึก..อื้อ~"

มือเล็กนุ่มขยุ้มหลังคอของผมเป็นจังหวะ ซึ่งบริเวณนั้นเป็นจุดปลุกเร้าอันเซ้นซิทีปของผม ทำให้ร่างหมาป่าที่ถูกสะกดอยู่ภายใน เริ่มผงาดออกมา

มวะ

ผมยอมปล่อยจูบอันหวานปานลูกอมรสผลไม้ของเด็กน้อยที่ใบหน้ายังมีคราบน้ำตาเปื้อนอยู่ ประกอบกับแก้มแดงๆ ดูรวมๆแล้วมันช่าง...

ใครจะไปทนไหว

แกร๊ง!

สองมือรวบร่างคนที่ทรงตัวยืนไม่อยู่จะขาถอยไปชนโต๊ะกระจกขึ้นเอวในแนวตรง ให้หน้าท้องแบนราบกับหน้าอกแกร่งแนบสนิทกัน เงยมองใบหน้าที่ยังคงเอียงอายกับเรื่องแบบนี้ไม่เปลี่ยน 

"ฮะ...เฮีย~"

ผมลอบยิ้มให้กับความน่ารักของคุณภรรยาที่เกาะไหล่แน่นกลัวตก มือหนาขยุ้มขยำสองก้อนเต่งตึงพอดีมือ ประคองคนตัวลอยขึ้นชั้นสอง เมินนาฬิกาพนังที่ดังตอกแตกน่ารำคาญตลอดเวลา มุ่งสู่ห้องนอนที่ดูเหมือนคืนนี้จะไม่ได้นอนทั้งคืน

ตุบ

ผมปล่อยหนูเกื้อลงบนเตียงนุ่ม เสื้อซีทรูเลิกขึ้นเล็กน้อย โชว์แผ่นท้องขาวๆตัดกับสีสีเทาของผ้าปูเตียงห้องผมได้อย่างดี ผมมองหน้าลูกแกะน้อยที่กำลังมองหมาป่าปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ดแล้ว ถอดโยนออกไปให้ไกลเตียง

"เฮียครับ...เฮียเป็นอะไรอ่ะครับ"

"ฮ่า...เป็น'ครู'" แขนแกร่งคลานเข้ามาเท้ากับเตียง หมาป่ากำลังกกเหยื่ออันโอชะ ไว้ในอ้อมแขน สายตาปรารถนา เคลื่อนมาเอ่ยกระซิบข้างหูด้วยเสียงแหบพร่าแบบคุมไม่ได้  "ครูฝ่ายปกครองที่กำลังจะทำโทษเด็กดื้อ"

หมับ

พูดจบผมก็จัดการถอดกางเกงหนังออกให้เหลือแต่กางเกงในสีขาวตัวบาง สอดมือเข้าไปด้านใน กอบกุมส่วนอ่อนไหวน่ารัก ให้คนได้รับแทบดิ้น

"อื้อ อ้ะ กะ...เกื้อ อ้ะ เกื้อไม่ได้ดื้อ"

ผมไม่สนใจเสียงประท้วง ในขณะที่ร่างบางแอ่นอกขึ้นลงอย่างทรมาน แสงสีเหลืองจากโคมไปหัวเตียงยิ่งสะท้อนร่างขาวที่โผล่พ้นเสื้อซีทรูแบบวับๆแวบๆเหมือนบอกให้ผมลงโทษทั้งคืน

นอกจากจะขี้ดื้อแล้ว....เรื่องขี้ยั่วก็ดูจะไม่แพ้ใคร

จ๊วฟ

"อุ้ฟ...อื้อ"

ผมก็จูบหนักๆไปหนึ่งทีผ่านตาข่ายซีทรูสู่เนื้อเนียน  ทิ้งความเปียกชื้นไว้ที่เสื้อ เสื้อที่ใส่ก็เหมือนไม่ใส่ พอใจแล้วจึงรีบถอนออก ด้วยเกรงว่าบทลงโทษจะกลายเป็นรางวัลของเด็กน้อยแทน

ฟึ่บ

ผมเคลื่อนกายลงต่ำใช้มืออีกข้างลูบคลำ หาวงแหวนเป้าหมาย กดนิ้วเข้าไปเล็กน้อยเพื่อทักทาย แล้วจึงถอนออกอย่างเสียดาย

แผลบ

"อ้ะ เฮีย อย่า...อึก ตรงนั้น ไม่ได้นะ"

มือบางขยุ้มเส้นผมห้ามปราม แต่กายกลับตอบรับเย้ายวนบอกให้ผม เลียตรงจุดอ่อนไหวแรงๆ

"อื้อ อ้ะ ยะ...อิ๊...อย่า เฮีย พะ...พอ"

"ไหน...ใครใส่ซีทรูมายั่วเฮียนะ"

ผมสอดลิ้นเข้าไปลึกขึ้น....ลึกขึ้น ลึกจนสุดความยาว แม้จะมีเนื้อผ้าสีขาวขวางอยู่แต่ก็ทำให้คนได้รับขมิบช่องทางด้านหลัง เคลื่อนมือไปขยำผ้าปูที่นอนข้างตัวครางเสียงหวานอย่างเร้าอารมณ์

"ผะ...ผม มะ ไม่ได้ยั่ว"

คำตอบที่ได้รับทำให้ผมไม่พอใจ

ใบหน้าคมผละออกมามองผลงานที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายเป็นดวง และแน่นอนว่าลูกชายที่แข็งขืนบอกให้ผมจัดการต่อไม่รอช้า ผมสอดนิ้วชี้กับนิ้วกลางเข้าไปทีเดียว

"อ้ะ!"

ลูกแกะน้อยเคลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นมาขยุ้มเส้นผมเรือนหนาอีกครั้งตามสัญชาตญาณ  หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงจากแรงเสียวกระสัน เร่งให้ผมปรนเปรอช่องทางรักเร็วแรงขึ้น เพราะอดใจรอขั้นตอนต่อไปไม่ไหว

กางเกงชั้นในที่ยืดหยุ่นเป็นเหมือนเจลที่ให้ความรู้สึกสากๆ แปลกพึลึก

ฟึ่บๆๆๆ

“อึ้ก...อืม...อืมมมมม!!!!”

พรวด

เสียงหวานดังถี่รัว ร่างบางเกร็งหนัก ก่อนจะปลดปล่อยความต้องการออกมาเต็มฝ่ามือผม พอดีกับที่ผมถอนนิ้วออกมาจากช่องทางอันคับแคบ

"ฮ่า...."

ร่างบางนอนหมดเรี่ยวแรง อ้าปากหอบหายใจหนักๆ ขาที่กางเป็นรูปตัวเอ็มเมื่อครู่ ร่วงลงไปกับที่นอน ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาใสมีหยดน้ำคลอหน่วยราวกับกำลังถูกรังแก

"ถ้าไม่ได้แต่งมายั่วเฮีย หนูเกื้อจะแต่งไปยั่วใคร"

"เกื้อ ไม่..."

สวบ

"มะ...อ้ะ!"

และแน่นอนว่าภาพหนูเกื้อสุดเซ็กซี่แบบนั้น ใครจะไปทนไหว ธรรมดาเส้นความอดทนที่จะไม่ขย้ำลูกแกะน้อยของผม มันก็บางเฉียบยิ่งกว่าเส้นผมอยู่แล้ว ยิ่งมาใส่ซีทรูนอนยั่วกันแบบนี้ กิเลน หวัง จะไม่ทน

ผมดึงกางเกงตัวเองลงไปกองที่หัวเข่า จับลููกชายที่ผงาดโตเต็มวัย จ่อช่องทางด้านหลัง ใช้จังหวะหลอกล่อเด็กน้อยให้ตายใจแล้วบุกทะลวงเข้าไปสุดลำแบบไม่ให้คนได้รับทันตั้งตัว

จากนั้นก็ไม่มีบทสนทนาใดระหว่างผมกับหนูเกื้ออีก ยกเว้น...

"อ้ะ อ้ะๆๆ"

"ฮึ่ม"

สวบๆๆๆๆ

"อ๊า...อึกๆ อ๊าๆ"

"ฮึ่ม...หนูเกื้อ ฮ่า...."

ฟึ่บๆๆๆ

"อ้ะๆ เฮีย เบาๆ อ้ะ"

พรวด

หลังจากกางเกงสีขาวตัวจิ๋วเปื้อนน้ำรักที่คนตัวโตอย่างผมจงใจทิ้งเอาไว้ มือใหญ่ก็ลวนลามลูบไล้ไปทั่วขาเนียน ดึงกางเกงที่เปียกเฉอะออกช้าๆ จูบซับตามท่อนขาที่ไร้ที่ติ

"อื้อ...เฮียครับ เกื้อเหนื่อยแล้ว"

"ชู่ว~" เจ้าของอกแกร่งที่นั่งชันเข่าอยู่ระหว่างขาเนียน ละปากจากผิวบางมาจุ๊ปากบอก สายตาแห่งอารมณ์เปล่งประกายไม่หยุด เหมือนกับว่าพร้อมจะกินร่างน้อยเข้าไปทั้งตัว "เด็กดื้อ....ต้องโดนลงโทษ"

นั่นแหละครับ แล้วราตรีนี้ก็คงดำเนินต่อไปอีกยาวไกล ไม่รู้ว่าคนโดนลงโทษจะเข็ดรึป่าว