[Yaoi]แผนร้ายนายพายุ บทที่5
บทที่ 5
ซ่า ซ่า
"แฮ่ก แฮ่ก" ร่างเล็กกำลังหอบหายใจแรง มือไม้ตกลงตามแรงโน้มถ่วง
คนที่ป้อนจูบให้ตอนนี้กำลังเพิ่มสีเข้มให้รอยตรงคอที่เพิ่งจะจางได้ไม่กี่วัน
"เฮือก....เรน" คนมีอารมณ์เอ่ยคลอเคลียข้างหูเสียงแหบพร่า
"พะ..อื้อ...พี่พายุ" ผมหลับตาเคลิ้มครางชื่อเขาสวนกลับไป
ฟึ่บ!
ร่างแกร่งอุ้มผมในท่าลิงอุ้มแตง ราวกับว่าตัวผมไม่มีน้ำหนัก เดินลงลำธาร ใบหน้าคมจ้องราวกลับจะกลืนกิน ผมที่ตกใจไม่ทันตั้งตัวได้แต่ใช้สองมือโอบรอบคอเขาแน่น
ร่างทั้งสองที่บดเบียดกันไปมาไม่มีใครแพ้ใคร สายตาที่ประสานราวกับจะหลอมรวมเป็นหนึ่ง ในที่สุดก็หามุมได้
ซ่า ซ่า
เสียงน้ำกระทบกันดังขึ้นกว่าเดิม บริเวณนี้ห่างจากจุดพักที่พวกเขานั่งเคลียกันเมื่อกี้ไม่มาก แต่ตรงนี้มีต้นไม้ใหญ่แข็งแรงต้นหนึ่งค้ำพื้นอยู่
พี่พายุปล่อยผมลงแล้วตามมาทาบทับ แขนแกร่งประคองแผ่นหลังโอบรัดแบบไม่หนักไม่เบา ปากสีธรรมชาติบดจูบนัวเนียส่งลิ้นเข้ามาตักตวงความหวานแบบรุนแรงจนผมหอบหายใจตัวโยน
แผ่นหลังที่ถอยจนติดกับผิวต้นไม้ให้ความรู้สึกเจ็บนิดหน่อย แต่ตอนนี้ความเจ็บที่หลังมันทำให้ผมสนใจได้ไม่เท่าความเสียวกระสันที่ก่อตัวหนักขึ้นเรื่อยๆ เวลาที่แผ่นหลังครูดและเสียดสีเพราะคนข้างหน้าเอาส่วนนูนมาถูไถ
วันนี้พี่พายุรุนแรงจัง
จุ๊ฟ จ๊วบ~
ผมตาโตอีกครั้งเมื่อนึกขึ้นได้ว่า....
เชี่ย!...กางเกงยีนส์เปียกแล้วนี่หว่า
ระหว่างกำลังห่วงกางเกงยีนส์มือหนาก็ปลดปราการชั้นล่างออก ยกขาสองข้างพาดไว้กับเอว แล้วถอดกางเกงหนาของคนตัวเล็กออกอย่างช่ำชอง โดยที่ลิ้นกับปากยังคงทำงานได้ดีไม่มีตกหล่น
"อื้อ~"
ทันทีที่ใบหน้าเคลื่อนออกห่างจากกัน ร่างกายก็เป็นงานแบบไม่ต้องสอน ทั้งผมและพี่พายุ ต่างก็จัดการกับอุปสรรคแสนเกะกะอย่างไว ผมถอดเสื้อยืดขึ้นเหนือหัวแล้วพาดกับกิ่งไม้ พลางก้มลงมองท่อนล่างของตัวเอง
เอ๊ะ... กางเกงในหายไปตอนไหน
พี่พายุแกะกระดุมก่อนดึงกางเกงลงระดับเข่า เส้นผมสีดำขลับที่ผิดรวบลวกๆแบบชาวร็อก มีผมปกหน้าที่มีหยดน้ำเกาะเล็กน้อย
so Sexy
"พี่พายุ เรนไม่มีชุดเปลี่ยน อ้ะ"
ความมืดทำให้ผมมองอะไรไม่ถนัดนัก จมูกก็รับแต่กลิ่นดินที่ตีเข้ามาเป็นระลอก แต่ก็รู้สึกได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่บุกเข้ามาทางด้านหลังทั้งสองนิ้ว
ผมแอ่นอกขึ้นสูงไม่ห่วงสวย เชิดหน้าหลับตาแน่น
"เดี๋ยวพี่พาไปซื้อ" คนมองกัดริมฝีปากตัวเองกดอารมณ์ "เรนพร้อมไหม พี่จะไม่ไหวแล้ว"
อะไรคือพร้อมไหมม เพิ่งจะสอดนิ้วเข้ามายังไม่ทันขยับเลยนะ
เอาอะไรมาพร้อมละ เรนไม่ใช่หุ่นยนต์นะ ของพี่พายุเล็กๆซะที่ไหน เข้ามาแต่ละที ทั้งเจ็บทั้งจุกไปหมด
"อื้ออ" ร่างขาวส่ายหน้ารัวๆเป็นคำตอบ
นิ้วเรียวเริ่มขยับเข้าออกที่ช่องทางด้านหลัง แบบไม่มีจังหวะอินโทร พนังเนื้อเองเริ่มตอบรัดตุบๆ มือหนาอีกข้างเคล้นคลึง ขยำหน้าอกสร้างความหรรษาให้คนได้รับอีกแรง
"อึก...อื้อ...บะ...เบาหน่อย จะ...เจ็บ"
ปกติออกจะอ่อนโยนอดทนได้ ไม่รู้ว่าเพราะแรงโกรธที่ค้างในใจหรือความคิดถึง แต่วันนี้ทุกอย่างมันจะสปีดเกินไปแล้ว ผมใช้มือข้างที่ว่างทั้งสองจิกดิน จิกหินข้างตัวแน่น
"อื้อ...อ้ะ อ๊ะ ขะ...ขอร้อง"
"ให้เบาอันไหนครับเด็กดี ข้างบนหรือข้างล่าง"
"อื้อ...อ้ะๆ อุ๊ฟ"
พอผมจะตอบคนคุมเกมส์ก็ก้มลงมาจูบปิดปากเสียแล้ว ยังไม่ทันจะได้ตอบสักพยางค์ ไอลิ้นร้อนๆก็ไล่ไปตาไรฟันทีละซีก
สวบๆๆ
"อุ๊บ อื้อ อื้อ มวะ อ้ะ!"ทันทีที่ร่างด้านบนถอนปากออก นิ้วด้านล่างก็เพิ่มจากสองเป็นสาม กระทันหันเสียจนคนได้รับสะดุ้งโหยง น้ำใสๆอาบคลอเบ้าตา
"ฮืม...ตอบพี่มาสิ"
"ขะ...ข้างล่าง เบา อ้ะ บะ..เบาๆ"
ทันทีที่บอกให้เบา คนฟังก็ไม่ได้ฟังผ่าน พี่พายุจุ๊ฟซับที่หน้าผากเนียน จากนั้นนิ้วที่เข้าไปเพิ่มยังไม่ทันขยับก็ถูกถอนออก
ถอนออกทั้งสามนิ้ว จนรู้สึกโหวง
"เรน"
"แฮก แฮ่กๆ" ผมหอบหายใจแทนการตอบรับ
"ไม่มีเจลนะ ไม่มีถุงยางด้วย"
ก็จะดีนะ ร้อนแรงดี… ใช่ที่ไหนล่ะ
ผมยันศอกขึ้นมองหน้าพี่พายุเตรียมประท้วง แต่ก็ต้องช็อคจนพูดอะไรไม่ออกเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นส่วนใหญ่โตที่แข็งชูชันกำลังชี้หน้าผม
ผมลอบกลืนน้ำลาย "เดี๋ยวคนเห็น" ผมใช้เสียงอ้อน หน้าบางๆร้อนเห่อ
"เรน แฮ่ก แฮ่ก พี่ขอโทษ"
ขอโทษ?
มือที่จับนมเปลี่ยนมาขยุ้มเส้นผมด้านหลังของผม ความรู้สึกอบอุ่นอ่อนโยนถูกป้อนเข้ามาผ่านสายตาไม่หยุด พี่พายุรักผมมากขนาดนี้เลยเหรอ พี่พายุหลับตาลงเหมือนข่มอารมณ์ ก่อนจะเอาหน้าผากมาชนกัน
ซ่า ซ่า
เสียงน้ำไหลผ่านทำให้อารมณ์เย็นลง ถึงไม่ได้หมดอารมณ์ในทันที แต่ก็ดีขึ้นมาก ร่างสองร่างกำลังเอาหัวชนกัน ปากสั่นระริกทั้งคู่ ไม่รู้ว่าเพราะอุณหภูมิหรือแรงปรารถนา
ผมหลับตายิ้มน้อยๆมุมปากให้กับความน่ารักของสามี
เกือบเอ้าดอร์แล้วไหมล่ะเรน ดีนะ ที่ผัวมึงเป็นพี่พายุ ไม่ใช่พี่พาย
"พี่พายุ เรากลับ....อ้ะ! อื้อ~"
ผมเบิกตากว้างมองคนตรงหน้าไม่อยากเชื่อ ตัวเด้งขึ้นไปเป็นแนวตรงตามแรงที่ได้รับ
แท่งแข็งขืนบุกรุกเข้ามาในช่องทางคับแคบทีเดียวสุดลำ ไม่มีปราณี มือเล็กที่เกาะกุมธรรมชาติ เปลี่ยนมาจิกหลังและขยุ้มเส้นผมคนโตกว่า
"พี่ทนไม่ไหวแล้ว"
ปึกๆๆๆ สวบๆๆๆ
"มะ...อ๊ะ ไม่ อ้ะๆ อื้อ อ้ะๆ จุก อ้ะ"
ทั้งขนาดของพี่พายุรวมถึงน้ำที่สาดกระเซ็นผสมเข้ามาด้วย กายผมบิดเร้าๆทนไม่ไหว รู้สึกจุกเหมือนมีใครมาต่อยท้อง
พี่พายุใช้มือทั้งสองจับขาซ้ายขวาแยกออกเพื่อรับแรงกระแทก จนก้นผมลอย
รุนแรงเกินไปแล้ว
"อ้ะ อ้ะๆ อื้อๆ อ้ะ จุก จะ...จุก"
ผมใช้มือขวาดันหน้าท้องที่ไม่ได้มีดีแค่ซิกแพค แต่ยังแรงดีไม่มีตก เพื่อลดแรงกระแทก แต่ก็ต้องตาโตเมื่อพี่พายุดูแล้วจะเข้าใจผิดว่าผมจะทำอย่างอื่น เขาจึงเอามือที่จับขาซ้ายมาเล่นกับส่วนอ่อนไหวของผมแทน
"มะ...อ้ะๆ ม่าย...อ้ะๆ พี่พา อ้ะ ยุ เรน อ้ะๆ เรนจะ..."
แฉะๆๆ ปึกๆๆ สวบๆๆ
พรวด!
น้ำสีขาวขุ่นและกลิ่นคาว ออกมาจากส่วนหน้ารักอ่อนไหวจนเลอะหน้าท้อง
ในขณะที่ผมนอนหมดแรง พี่พายุยังคง...
ปั่กๆๆๆๆ สวบๆๆๆๆ
"ฮึ่ม เรน เมียพี่"
"อ้ะๆ อ้ะๆๆ อื้อ อึก ผัว ผะ...ผัวจ๋า"
พรุ่งนี้แผ่นหลังผมต้องแดงเถือกแน่ๆไม่ต้องสืบ พี่พายุเล่นกระแทกแรงๆถี่ๆจนตัวผมครูดไปกับไม้กับหินจนแสบผิว
ปักๆๆๆ สวบๆๆๆ
"แฮ่กๆ เรน เรน"
"อ้ะๆ จะ...จะพัง อ้ะๆๆ พี่พายุ อ้ะๆๆ เรนจะพัง บะ อ้ะๆ เบาๆ"
ท่อนแข็งขืนขยายใหญ่กว่าเดิมไม่รู้กี่เท่า เป็นสัญญานว่า ผมกำลังจะได้กลับเข้าห้องพักไปนอนสลบเสียที
หวังว่าพี่พายุจะไม่รุนแรงแบบนี้อีกแล้ว
"อ้ะๆ อ้ะๆๆ"
"แฮกๆ แฮ่กๆ"
พรวดดดด~
ความรู้สึกอุ่นร้อนแล่นไปทั่วท้อง ความรู้สึกอึดอัดไม่สบายตัวแล่นเข้ามาทันที ก่อนที่ร่างบางจะลอยขึ้นเหนือพื้นดินในท่าเจ้าสาว
"พะ...พี่พายุจะทำอะไร"
"พาเรนไปให้ของขวัญใต้น้ำตกไง"
"ของขวัญ? อุ้ป อื้อ อ่อย~"
แล้วในคืนนี้ก็ไม่รู้ว่าตัวเองสลบคาอกพี่พายุตอนไหน เพราะได้รับของขวัญเยอะเกิน
.............
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น