ชฎาสีรุ้ง บล็อกเอ็นซี

ท่ามกลางสายลมเย็น กลิ่นดินร่วนผสมก้อนหินธรรมชาติชุ่มน้ำโชยเข้าจมูก ร่างน้อยๆกำลังนอนนิ่งไม่ได้สติ พิงกับต้นไม้ใหญ่อยู่อย่างโดดเดี่ยว หากมองใกล้ๆก็เป็นหนุุมน้อยเกาหลีกำลังหลับตาพริ้ม หากมองใกลๆกลับเป็นสภาพที่ใครเห็นต้องอุปมาอุปไมยว่าเป็นศพ ศพหนึ่งแน่นอน ตุบ! เสียงเหมือนก้อนหินตกกระทบกับอะไรบางอย่างทำให้ผมรู้สึกตัว ผ้าสีดำบดบังทัศนียภาพของผม โชคดีที่มือเท้าไม่ได้ถูกมัด ผมจึงสลัดผ้าออกจากหัวได้อย่างง่าย  ไม่รู้ว่าที่นี่ที่ไหน ภาพสุดท้ายคือ ผมกำลังวิ่งไปห้องพักที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลระยะสายตา ผมเห็นแสงไฟอยู่ห่างออกไปสองสามร้อยเมตร แถวนี้มีแต่ป่า ฟ้าก็มืดแล้ว มือถือก็ไม่ได้นำมา ตอนนี้ผมก็ไม่ต่างไทอะไรจากเสือไร้เขี้ยวเล็บ ไฟฉายไร้แบตเตอร์รี่ เบบี๋ไม่มีผ้าอ้อม เพราะไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ผมมีตัวเลือกสุดท้ายแค่สองทาง คือเดินตามไปหาแสง หรือเดินเข้าป่า "ไอพวกโจรลักเด็ก หึ มึงรู้จักวาเรนเมียพี่พายุน้อยไปซะแล้ว" ผมลุกขึ้นยืน ปัดเศษดินที่ติดตามเสื้อผ้าออก "คิดว่ากูจะติดกับดักล่ะสิ คอยดู" คนทันเกมส์บ่นจบก็หันหลังมุ่งหน้าเข้าไปในป่า   วาเรนได้แต่มองซ้ายมองขวาค่อยๆก้าวอย่างระแวดร...