[Yaoi]แผนร้ายนายพายุ บทที่7
ท่ามกลางสายลมเย็น กลิ่นดินร่วนผสมก้อนหินธรรมชาติชุ่มน้ำโชยเข้าจมูก ร่างน้อยๆกำลังนอนนิ่งไม่ได้สติ พิงกับต้นไม้ใหญ่อยู่อย่างโดดเดี่ยว หากมองใกล้ๆก็เป็นหนุุมน้อยเกาหลีกำลังหลับตาพริ้ม หากมองใกลๆกลับเป็นสภาพที่ใครเห็นต้องอุปมาอุปไมยว่าเป็นศพ ศพหนึ่งแน่นอน
ตุบ!
เสียงเหมือนก้อนหินตกกระทบกับอะไรบางอย่างทำให้ผมรู้สึกตัว ผ้าสีดำบดบังทัศนียภาพของผม โชคดีที่มือเท้าไม่ได้ถูกมัด ผมจึงสลัดผ้าออกจากหัวได้อย่างง่าย
ไม่รู้ว่าที่นี่ที่ไหน ภาพสุดท้ายคือ ผมกำลังวิ่งไปห้องพักที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลระยะสายตา
ผมเห็นแสงไฟอยู่ห่างออกไปสองสามร้อยเมตร แถวนี้มีแต่ป่า ฟ้าก็มืดแล้ว มือถือก็ไม่ได้นำมา ตอนนี้ผมก็ไม่ต่างไทอะไรจากเสือไร้เขี้ยวเล็บ ไฟฉายไร้แบตเตอร์รี่ เบบี๋ไม่มีผ้าอ้อม เพราะไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ผมมีตัวเลือกสุดท้ายแค่สองทาง คือเดินตามไปหาแสง หรือเดินเข้าป่า
"ไอพวกโจรลักเด็ก หึ มึงรู้จักวาเรนเมียพี่พายุน้อยไปซะแล้ว"
ผมลุกขึ้นยืน ปัดเศษดินที่ติดตามเสื้อผ้าออก
"คิดว่ากูจะติดกับดักล่ะสิ คอยดู" คนทันเกมส์บ่นจบก็หันหลังมุ่งหน้าเข้าไปในป่า
วาเรนได้แต่มองซ้ายมองขวาค่อยๆก้าวอย่างระแวดระวัง เมื่อมีเสียงกุกกัก และเสียงประหลาดดังจากพุ่มไม้ ซ้ายที ขวาที เป็นระยะ เจ้าตัวเดินบ้าง ย่องบ้าง วิ่งป่าราบบ้างตามความรู้สึกที่ไม่คงที
.................................
"โธ่ สกาย อย่าโกรธพี่เลยนะ" พระพายกอดสกายจากด้านหลัง เอาคายเกยออดอ้อน
"พี่ปิดบังผม"
"ป๊ากับม๊าเรนก็เพิ่งบอกแผนพี่เมื่อเช้า พี่ไม่มีจังหวะบอกจริงๆ"
"ถ้าผมแจ้งความล่ะ"
"สกาย พี่ขอโทษ"
*ม๊าลืมว่าจับเรนไว้ตรงไหน
*เรนลืมตาแต่แทนที่จะวิ่งไปตามแสง กลับที่พัก ดันวิ่งเข้าป่า
*สกายงอนพระพาย เพราะสกายไม่รุ้เรื่องแผน
*พระพายสั่งให้ลูกน้อง20คนตามมาพร้อมเลื้อย เอามาตัดไม้ให้เตียน จะได้เจอเรน
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น