นิยายของเพื่อน
บทนำ
หญิงสาวร่างบางในชุดนักศึกษารัดรูปอวดทรวดทรงชวนมอง ที่ผู้หญิงด้วยกันยังต้องอิจฉา เคียงคู่มากับชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทเรียบหรูสีน้ำเงินเข้ม พนักงานตลอดเส้นทางที่เดินผ่าน ต่างยิ้มและทักทายด้วยถ้อยคำแสนหวานด้วยท่าทีนอบน้อม โดยทั้งสองต่างยิ้มตอบทุกคนอย่างไม่ถือตัวเช่นทุกครั้ง
ทั้งคู่จูงมือกันเดินตรงไปยังโต๊ะ VIP ด้านในสุดที่ผู้คนไม่พลุกพล่านมากนัก เนื่องจากโซนนี้ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับลูกค้ากระเป๋าหนักที่ได้รับสิทธิพิเศษให้เข้าใช้บริการได้เท่านั้น
การปรากฏตัวของเจ้าของใบหน้าสวยหวานผสมผสานความเซ็กซี่อย่างลงตัวสไตล์ลูกครึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ พนักงานทุกคนรู้จักเธอดีตั้งแต่ครั้งแรกที่ย่างกรายมาที่นี่เมื่อครึ่งปีก่อน ทุกคนต่างจำประกาศและคำสั่งเจ้านายหนุ่มในวันนั้นได้เป็นอย่างดีว่าเธอคือคนพิเศษ ให้ทุกคนปฏิบัติต่อเธอไม่ต่างจากที่ปฏิบัติต่อเขา เล่นเอาพนักงานสาวอกหักกันเป็นแถบ
แต่ที่วันนี้สายตาทุกคู่จับจ้องด้วยความสนใจ แถมคาดเดากันไปต่างๆ นานา เป็นเพราะโต๊ะที่ทั้งสองกำลังมุ่งไปนั้น ตอนนี้มีผู้ใหญ่วัยกลางคนสองท่านนั่งรออยู่ก่อนแล้วต่างหาก
“สวัสดีค่ะคุณลุง สวัสดีค่ะคุณน้า” เสียงหวานทักทายผู้ใหญ่ทั้งสองอย่างมีมารยาททั้งพนมมือไหว้อย่างนอบน้อม
“ไหว้พระเถอะลูก” ทั้งสองรับไหว้ทั้งยิ้มตอบอย่างเอ็นดู
เป็นครั้งที่สองที่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนพาแฟนสาวมาให้เจอหน้าคร่าตาหลังจากเคยเจอกันครั้งแรกเมื่อประมาณสามเดือนก่อนตอนที่ท่านทั้งสองยังใช้ชีวิตอยู่ที่นี่
“ขออนุญาตเสิร์ฟนะคะ”
“เชิญครับ” ชายหนุ่มขยับเข้าหาแฟนสาวเล็กน้อยเพื่อให้พนักงานจัดอาหารได้อย่างสะดวก เพียงไม่นานอาหารมากมายก็มาเรียงรายอยู่บนโต๊ะตรงหน้า นับดูคร่าวๆ ราวสิบชนิดเห็นจะได้ทั้งที่มีคนร่วมโต๊ะเพียงสี่คนเท่านั้น
“ทานเยอะๆ นะหนูพริก น้าว่าหนูผอมเกินไปแล้วนะลูก”
“ขอบคุณค่ะ” ร่างบางตอบกลับเสียงใสพร้อมรอยยิ้ม
คนที่ตักอาหารใส่จานให้เธอมากมายด้วยความเป็นห่วงเป็นใยออกหน้าออกตาคือ คุณหญิงอรพิน มารดาของ แทนไท ผู้บริหารหนุ่มหน้าใหม่ไฟแรง ประธานคนปัจจุบันของโรงแรมหรูห้าดาวระดับแถวหน้าของเมืองไทยอย่าง Tiara Grand Hotel ที่ทุกคนกำลังนั่งอยู่ตอนนี้
เดิมทีคุณไททัช พ่อของแทนไทเป็นประธานบริหาร แต่พอลูกชายเรียนจบท่านจึงวางมือให้ลูกชายขึ้นมาบริหารงานแทน ส่วนตัวเองย้ายไปบริหารสาขารองที่ตั้งอยู่ภาคใต้ของประเทศ
ผู้ใหญ่ทั้งสองมองทุกกิริยาของร่างบางด้วยความพึงพอใจ
ความน่ารักของพริกแกงสามารถมัดใจพ่อและแม่ของแทนไทได้อย่างอยู่หมัดตั้งแต่แรกเห็น คุณหญิงอรพินชวนคุยไม่หยุด ชมไม่ขาดปาก ดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี จนคนเป็นลูกชายอดแซวไม่ได้
ครั้งนี้ก็เช่นกัน
“พอแล้วครับแม่ แฟนผมตัวเล็กแค่นี้จะกินหมดได้ยังไง ตักให้น้องจนไม่เหลือที่จะวางช้อนได้แล้วนะครับ”
“เพราะน้องตัวเท่านี้ไงถึงต้องกินเยอะๆ” ตอบกลับลูกชายเสียงขุ่น หันกลับมาหาคนตัวเล็กต่อ “อย่าไปสนใจคนแถวนี้เลยหนูพริก เรามาทานกันต่อดีกว่า น้าว่าเพิ่มน้ำหนักอีกนิดกำลังดี” ตักอาหารจานใหม่ที่พนักงานเพิ่งยกมาเสิร์ฟให้ว่าที่ลูกสะใภ้เพิ่ม
“ค่ะ” ยิ้มให้กับความช่างเอาอกเอาใจของคนตรงหน้า ไม่แปลกใจเลยว่าแฟนหนุ่มเอาใจเก่งได้ใครมา
พริกแกงเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมทุกด้าน เรื่องรูปร่างหน้าตาคงไม่ต้องพูดถึง การันตรีด้วยตำแหน่งดาวมหาลัย การศึกษาจัดอยู่ในระดับท็อปของสาขา ไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสมกับการเป็นสะใภ้ของตระกูลใหญ่อย่างพวกเขา
ส่วนฐานะทางครอบครัว ธุรกิจของบ้านเธออาจไม่ค่อยเป็นที่รู้จักมากนักภายในประเทศ แต่สำหรับนักธุรกิจที่ลงทุนในต่างชาติ ไม่มีใครไม่รู้จักแบรนด์จิวเวอร์รี่หรู ที่เติบโตแบบก้าวกระโดด ตีตลาดทั่วยุโรปภายในระยะเวลาไม่กี่ปี จากการบริหารของพ่อและพี่ชาย สร้างกำไรมหาศาลต่อปี จนนักลงทุนต่างยื่นข้อเสนอมากมายเพื่อให้ได้เข้าเป็นผู้ถือหุ้นร่วมด้วย
ครบเครื่องขนาดนี้ ใครไม่อยากดองเป็นทองแผ่นเดียวกันจริงไหม?
“หนูพริกอยู่ปีไหนแล้วจ๊ะ” คุณหญิงอรพินถามขึ้นขณะรอของหวานมาเสิร์ฟ
“อีกเทอมเดียวก็จบปีสามแล้วค่ะ”
“ปีสี่ต้องฝึกงานใช่ไหม” ไททัชที่นั่งเงียบมานานถามขึ้น
“ใช่ค่ะ”
“ดูไว้หรือยังจ๊ะว่าจะไปฝึกที่ไหน”
“ยังเลยค่ะ”
“งั้นดีเลย” คุณหญิงอรพินหันไปหาลูกชาย “แทนเอาน้องไปฝึกที่โรงแรมเราสิ น้องจะได้ไม่ต้องสียเวลาหาที่ฝึกงานให้เสียเวลา จะได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นด้วย”
“พ่อเห็นด้วย หนูพริกเรียนบริหาร ให้มาเรียนรู้งานโรงแรมเราไว้ก่อนไม่เสียหาย ยังไงอีกหน่อยน้องต้องมาช่วยแทนบริหารงานอยู่แล้วด้วย”
“ไม่มีปัญหาครับ ผมยินดีมากๆ น้องพริกคิดว่าไงครับ” หันถามความคิดเห็นคนตัวเล็ก
“คือ...” ใบหน้าขาวเนียนแต่งแต้มเครื่องสำอางอ่อน ในวันสบายๆ เริ่มแดงระเรื่อ สมองประมวลผลช้าลงจนไม่รู้จะพูดอะไรทั้งที่ปกติเป็นคนมั่นใจและพูดเก่ง แต่เมื่อเจอคำพูดทาบทามกลายๆ ให้เธอเข้าไปเป็นสมาชิกครอบครัวในอนาคต เล่นเอาไม่รู้ว่าควรจะตอบอะไรออกไปดี
ในสายตาคนอื่น พริกแกงเป็นผู้หญิงที่ดูแรง มั่นใจ และเย่อหยิ่งในบางครั้ง แต่หากใครได้สนิทจะรู้ เธอไม่ได้เป็นอย่างนั้น มีความขี้อาย อ่อนไหว และความน่ารักมากมายซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าสวยชวนหลงใหล จนสามารถทำให้คนรู้ตกหลุมรักได้ซ้ำๆ เหมือนอย่างที่แทนไทเป็นอยู่ในตอนนี้
ใบหน้าแดงซ่าน หลบสายตาจากคนรอบข้าง ทำให้แทนไทยิ้มอย่างเอ็นดู ส่งมือใหญ่ไปกุมมือเล็กชุ่มเหงื่อเพื่อให้กำลังใจ
ความอบอุ่นบนหลังมือทำให้ดวงตากลมช้อนขึ้นสบตาคม
“เอาที่น้องพริกสบายใจ พี่ไม่บังคับครับ” เขาเป็นแบบนี้เสมอ น้ำเสียงน่าฟัง รอยยิ้มละมุนที่เห็นเมื่อไหร่ก็ทำใจเต้นแรง
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรมักเข้าใจ ใส่ใจไม่เคยบังคับให้เธอรู้สึกอึดอัด แบบนี้ไงถึงเลือกเขา ทั้งที่มีคนเข้าหามากมาย ทั้งที่เขาไม่ใช่คนในความทรงจำแต่เธอยังเลือกเขา
ความอบอุ่น ความเป็นสุภาพบุรุษที่มี ทำให้ใจสั่นได้ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ และมันคงจะเป็นแบบนี้ตลอดไป
เธอเชื่ออย่างนั้น
“พริกขอคิดดูก่อนนะคะ ยังเหลือเวลาอีกตั้งหลายเดือน”
“ครับ” ยิ้มจนตาหยี พร้อมยกมือลูบผมคนตัวเล็กด้วยความรักใคร่ “ตามนั้นครับ” หันไปบอกบุพการีทั้งสองที่มองทั้งคู่ด้วยความปราบปลื้ม อีกไม่นานงานวิวาห์สุดยิ่งใหญ่ระหว่างสองครอบครัวคงได้จัดขึ้นให้ได้ชื่นใจ
บรรยากาศในการรับประทานอาหารกลางวันเต็มไปด้วยความอบอุ่น ความสุข และรอยยิ้ม
แชะ แชะ แชะ
โดยไม่มีใครรู้เลยว่า ทุกคำพูด ทุกอิริยาบถของทั้งสี่คน รวมทั้งบรรยากาศต่างๆ รอบข้าง ถูกบันทึกไว้ทั้งหมดด้วยฝีมือใครบางคน
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น