โน๊ต นิยาย รับลิงก์ Facebook X Pinterest อีเมล แอปอื่นๆ มิถุนายน 12, 2568 WMAIQISIC W แปลกM เมคเซ้นA อะเบ้าคน/สถานที่I อิมเมจQ คำถามในหัวตัวละครหลักI อิมเมจS เซอร์ไพร์ส อึ้งI อิมเมจC คอนทินิวC1 - who เก่ง / แย่ Feeling for myselfC2 - History dream weak in life รับลิงก์ Facebook X Pinterest อีเมล แอปอื่นๆ ความคิดเห็น
[Yaoi]แผนร้ายนายพายุ บทที่5 ธันวาคม 04, 2565 บทที่ 5 ซ่า ซ่า "แฮ่ก แฮ่ก" ร่างเล็กกำลังหอบหายใจแรง มือไม้ตกลงตามแรงโน้มถ่วง คนที่ป้อนจูบให้ตอนนี้กำลังเพิ่มสีเข้มให้รอยตรงคอที่เพิ่งจะจางได้ไม่กี่วัน "เฮือก....เรน" คนมีอารมณ์เอ่ยคลอเคลียข้างหูเสียงแหบพร่า "พะ..อื้อ...พี่พายุ" ผมหลับตาเคลิ้มครางชื่อเขาสวนกลับไป ฟึ่บ! ร่างแกร่งอุ้มผมในท่าลิงอุ้มแตง ราวกับว่าตัวผมไม่มีน้ำหนัก เดินลงลำธาร ใบหน้าคมจ้องราวกลับจะกลืนกิน ผมที่ตกใจไม่ทันตั้งตัวได้แต่ใช้สองมือโอบรอบคอเขาแน่น ร่างทั้งสองที่บดเบียดกันไปมาไม่มีใครแพ้ใคร สายตาที่ประสานราวกับจะหลอมรวมเป็นหนึ่ง ในที่สุดก็หามุมได้ ซ่า ซ่า เสียงน้ำกระทบกันดังขึ้นกว่าเดิม บริเวณนี้ห่างจากจุดพักที่พวกเขานั่งเคลียกันเมื่อกี้ไม่มาก แต่ตรงนี้มีต้นไม้ใหญ่แข็งแรงต้นหนึ่งค้ำพื้นอยู่ พี่พายุปล่อยผมลงแล้วตามมาทาบทับ แขนแกร่งประคองแผ่นหลังโอบรัดแบบไม่หนักไม่เบา ปากสีธรรมชาติบดจูบนัวเนียส่งลิ้นเข้ามาตักตวงความหวานแบบรุนแรงจนผมหอบหายใจตัวโยน แผ่นหลังที่ถอยจนติดกับผิวต้นไม้ให้ความรู้สึกเจ็บนิดหน่อย แต่ตอนนี้ความเจ็บที่หลังมันทำให้ผมสนใจได้ไม่เท่าความเสียวกระสันที่ก่อตัวหนั... อ่านเพิ่มเติม
แผนร้ายนายพายุ Ss2 บทที่ 9 มิถุนายน 16, 2566 เนื่องจากข้อมูลนิยายถูกโอนย้ายไปที่ลิ้งก์สำรอง กรุณาคลิก ลิ้งบล็อกสำรองด้านล่าง คลิกอ่านนิยายที่นี่ อ่านเพิ่มเติม
[Yaoi]แผนร้ายนายพายุ บทที่7 ตุลาคม 11, 2566 ท่ามกลางสายลมเย็น กลิ่นดินร่วนผสมก้อนหินธรรมชาติชุ่มน้ำโชยเข้าจมูก ร่างน้อยๆกำลังนอนนิ่งไม่ได้สติ พิงกับต้นไม้ใหญ่อยู่อย่างโดดเดี่ยว หากมองใกล้ๆก็เป็นหนุุมน้อยเกาหลีกำลังหลับตาพริ้ม หากมองใกลๆกลับเป็นสภาพที่ใครเห็นต้องอุปมาอุปไมยว่าเป็นศพ ศพหนึ่งแน่นอน ตุบ! เสียงเหมือนก้อนหินตกกระทบกับอะไรบางอย่างทำให้ผมรู้สึกตัว ผ้าสีดำบดบังทัศนียภาพของผม โชคดีที่มือเท้าไม่ได้ถูกมัด ผมจึงสลัดผ้าออกจากหัวได้อย่างง่าย ไม่รู้ว่าที่นี่ที่ไหน ภาพสุดท้ายคือ ผมกำลังวิ่งไปห้องพักที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลระยะสายตา ผมเห็นแสงไฟอยู่ห่างออกไปสองสามร้อยเมตร แถวนี้มีแต่ป่า ฟ้าก็มืดแล้ว มือถือก็ไม่ได้นำมา ตอนนี้ผมก็ไม่ต่างไทอะไรจากเสือไร้เขี้ยวเล็บ ไฟฉายไร้แบตเตอร์รี่ เบบี๋ไม่มีผ้าอ้อม เพราะไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ผมมีตัวเลือกสุดท้ายแค่สองทาง คือเดินตามไปหาแสง หรือเดินเข้าป่า "ไอพวกโจรลักเด็ก หึ มึงรู้จักวาเรนเมียพี่พายุน้อยไปซะแล้ว" ผมลุกขึ้นยืน ปัดเศษดินที่ติดตามเสื้อผ้าออก "คิดว่ากูจะติดกับดักล่ะสิ คอยดู" คนทันเกมส์บ่นจบก็หันหลังมุ่งหน้าเข้าไปในป่า วาเรนได้แต่มองซ้ายมองขวาค่อยๆก้าวอย่างระแวดร... อ่านเพิ่มเติม
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น