เกื้อเองครับเฮืย 2401
บทที่ 15
"เกื้อไม่ได้มีอะไรกับกายนะครับ" เกื้อกีรติรีบปฏิเสธ
"หนูเกื้อไปอยู่กับเขาทำไม รู้ใช่ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน"
ผมอยากจะไปเดินเตร็ดเตร่ที่ไหนกัน ก็แค่...มันเลยตามเลยเท่านั้นเอง
"ทำไมเฮียต้องดุเกื้อด้วยละครับ เกื้อยังไม่ได้ทำอะไรเสียหายสักหน่อย"
"หนูเกื้อรู้ไหมว่าทันทีที่เฮียเห็นรูปพวกนี้เฮียเป็นห่วงมาก กลัวว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น เฮียห่วงจนเฮียทำงานไม่ได้ต้องกลับมารอหนูเกื้อที่นี่ไง" เฮียเหลียนระเบิดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาจนหมด แล้วก็เดินขึ้นชั้นสองไป
"เฮีย~"
.....................................
แกร๊ก!
เกื้อกีรติเปิดประตูห้องเข้ามา ข้างเตียงคิงไซส์เฮียเหลียนกำลังยืนถอดเสื้อเชิ้ตขาวเตรียมจะเข้าไปอาบน้ำ ถึงเขาจะหันหลังอยู่แต่เกื้อกีรติมีหรือจะเดาไม่ออกว่า คนโมโหจะทำหน้าบ่จอยขนาดไหน
"เฮียคร้าบ"
เฮียโกรธผมครั้งแรกซะที่ไหน ทำไมผมจะไม่รู้ว่าต้องงัดไม้ไหนมาง้อ
หมับ!
เกื้อกีรติเข้าไปรวบกอดแผ่นหลังกว้างจากด้านหลัง เอาแก้มนิ่มทาบลงไปกับไหล่กว้าง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเล็กๆ
"เฮียเป็นห่วงหนูเกื้อมาก เพราะว่าเฮียรักหนูเกื้อมาก" เกื้อกีรติ พยักหน้าหงึกๆอยู่ที่ข้างหลังเขา
"เกื้อขอโทษนะครับเฮีย"
เฮียหลียนยืนนิ่งๆให้เด็กน้อยกอดจนพอใจ
"เกื้อก็รักเฮียครับ รักมากๆ รักที่สุดเลย"
เฮียเหลียนจับมือน้อยทั้งสองที่หน้าท้องหนาให้คลายออก หันหน้ามาเผชิญกับคนตัวเล็กที่เริ่มตาแดงๆจะร้องไห้แล้ว
"รักแล้วต้องทำอย่างไรครับ" เสียงทุ้มๆเอ่ยเบาๆก่อนจุ๊บเส้นผมหน้าผากกว้างปลอบขวัญ
เฮียเหลียนรู้ว่าเกื้อกีรติเป็นของเขาทั้งตัวและหัวใจ ไม่มีทางนอกกายหรือนอกใจไปได้ เพียงแต่ความโกรธทำให้เขาเผลอดุเด็กน้อยที่ทำเอาเขาเป็นห่วงจนไม่ได้ทำงานทำการในวันนี้
จุ๊บ
แถมเจ้าเด็กน้อยยังมาส่งกลิ่นหอมยั่วยวนเขาทำตาแดงๆน่ารักๆใส่อีก คนที่จะโกรธก็เลยเปลี่ยนเป็นจะกินเสียแล้ว
เกื้อกีรติที่ยังคงคิดหาวิธีง้องอนไม่รู้เลยว่าคนตัวโตหายงอนเสียตั้งนานแล้ว ริมฝีปากหนาที่เข้าไปสำรวจฉกชิมอากาศหวานๆและน้ำใสๆของอีกฝ่ายซุกซนไปทั่ว คนตั้งตัวไม่ทันเงอะๆงะๆ ยักไหล่สะดุ้งโหยง
"อื้อ~~"
เด็กน้อยได้แต่ประท้วงขออากาศหายใจเพราะเรี่ยวแรงถูกสูบไปจนหมด ฝ่ามือหนาต้องคอยประคองแผ่นหลัง ไม่ให้ร่างที่กำลังอ่อนเป็นเจลลาตินลงไปกองกับพื้น
กิเลนหวังผละจูบจากริมฝีปากไล้ไปทางข้างแก้ม ใบหู แล้วไล้ไปสูดดม ขบกัดและเลียตามลำคอที่เนียนละเอียดเสียจนอะไรบางอย่างผงาดขึ้นมาใต้กางเกง
ตอนนี้ทั้งสองร่างกำลังเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่อยากจะสัมผัสกันและกัน เสื้อผ้าของคนตัวเล็กเผลอแป๊บเดียวกองกันอยู่ที่พื้นเสียแล้ว มีเพียงแต่กายเนื้อทั้งสองที่กำลังถูไถไปมา
จุ๊บ จ๊วบ
กิเลนหวังประกบปากเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจอีกครั้ง ริมฝีปากหนาดูดดึงริมฝีปากล่างไปมา อีกฝ่ายก็ตอบรับไม่แพ้กัน สองขาเกี่ยวตวัดจนมาจบลงที่เตียง
"เฮีย~"
ฟุ่บ
ทุกๆสัมผัสที่ริมฝีปากของคนโตเคลื่อนไปจูบซับเร้าอารมณ์ คนที่หลับตาพริ้มก็สะดุ้งทุกครั้งราวกับไฟช็อต
จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ
กิเลนหวังไม่สนใจข้างทาง เขามุ่งตรงไปที่ปราการใหญ่ ปลดกางเกงยีนของคนที่แอ่นกายเร้าๆออกให้พ้นทาง ปากร้อนๆดูดกลืนสิ่งน่ารักให้อีกฝ่าย ครางชื่อเข้าด้วยเสียงหวานๆย้ำๆ
เหงื่อเม็ดเล็กผุดตามใบหน้าเกื้อกีรติ กิเลนหวังมองคนกัดปากด้วยสีหน้าแทบทนไม่ไหวราวกับเห็นเนื้อแกะชั้นดี พอร่างบางเริ่มกระตุกหนัก เขารู้ได้ทันทีว่าตัวเล็กของเขากำลังจะถึงฝั่งฝัน
"อื้อ...อึก...อ้ะ เฮีย"
น้ำรสชาติหวานเฝื่อนเข้าปากคนตาเยิ้มสมใจหมาย เขายกยิ้มมุมปาก เอี้ยวตัวหยิบเจอหล่อลื่นที่ลิ้นชักข้างเตียง มองคนที่นอนหอบหายใจบนเตียงราวกับกำลังยั่วยวนเขาให้ทำต่อไป
"อื้อ...เฮีย เกื้อ เกื้อจะ..."
อุ๊ก!
เกื้อกีรติกำลังนอนหมดแรงหลังผ่านกิจกรรมที่เขาไม่เตรียมใจมาก่อน ร่างกายที่ได้รับการปลดปล่อยทำให้เขากำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทรา ทว่า...
ไม่ใช่ว่ามีอะไรกับเฮียครั้งแรกเสียหน่อย แต่ทำไมมันใหญ่แบบนี้ อื้อ...จุก แน่นไปหมด!
สวบ!
!!!
"ฮึ่ม" เฮียเหลียนคำรามอย่างพอใจ ไม่ได้ดูเลยว่าเกื้อกีรติกำลังจุกขนาดไหน
กิจกรรมค่อยๆดำเนินไปช้าๆ เกื้อกีรติกัดปากกลั้นความจุกที่ได้รับ เฮียเหลียนไม่ได้รีบร้อน เขาค่อยๆเป็นค่อยๆไป เพียงแต่ดึงออกจนเกือบหลุดแล้วสวนเข้ามาแรงๆ ย้ำๆจนคนได้รับตัวโยน
ผับ ผับ
คนที่อยากฟังเสียงหวานตะล่อมถามคนน้องที่จิกหลังเขาแน่น พอได้ยินเสียงครวญคราง คนถูกอกถูกใจก็เร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ
"หนูเกื้อ ฮึ่ม...ดีไหม"
"เกื้อไม่ อ้ะ...รู้"
สวบ สวบๆ สวบๆๆ
ผับๆๆๆๆๆ
"อ้ะ...อื้อ...อ้ะๆ เฮีย อ้ะ...อย่ารีบ อ้ะ"
เท่านั้นเอง สิ้นสุดประโยคนี้ กิเลนหวังก็หยัดกายตรงจับมือเกื้อกีรติมาไว้ตรงหน้าท้องของตัวเองด้วยมือข้างเดียว อีกข้างจับขาซ้ายที่กางเป็นรูปตัวเอ็มขึ้นเป็นรูปตัวแอล
เกื้อกีรติทำได้แค่เปล่งเสียงร้อง ไม่สนแล้วว่าคนที่เขาอ้อนวอนขอจะรีบแค่ไหน เพราะตอนนี้อะไรๆที่เคยเข้ามากระแทกภายในมันเข้ามาลึกกว่าเดิม
ร่างเล็กที่เริ่มกระตุกอีกครั้งทำให้กิเลนหวังเร่งจังหวะเต็มที่ ไม่นานหลังจากที่เสียงเกื้อกีรติเปล่งออกมาจนแหบพร่า น้ำสีขาวขุ่นก็ฉีดเข้าด้านในจนทะลักออกมา
"อื้อ...อ้ะ อ้ะ ละ....ลึกไป"
"ฮึ่ม...หนูเกื้อ"
สวบๆๆๆๆ
ผับๆๆๆ
"อ้ะๆ เฮีย...."
คนด้านบนจุ้บแก้มคนตัวเล็ก ก่อนซบหน้าลงข้างแก้มใส คนหน้าแดงตัวแดงได้แต่คิดในใจว่า....
พรวด!
"แฮก แฮก"
จุ้บ
ดูเหมือนเหลียนน้อยจะใหญ่ขึ้นอีกแล้ว...
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น